Kategorie: Wszystkie | Dobrzyń | Golub | Golub-Dobrzyń | Mapa | Pamiątki | Pocztówki | Starówka | Zamek
RSS
piątek, 22 czerwca 2007

Neogotycki budynek parafii pochodzi z 1870 roku i został wzniesiony na miejscu starego, rozebranego na krótko przed rozpoczęciem budowy. Budowa rozpoczęła się w 1868 roku.

Parafia liczyła wtedy 3 300 osób.


Dzieje dawnej plebani opisane są przez wizytacjach biskupich i w różnych dokumentach budowlanych.
W 1642 roku wspomniano, że w jadalni plebani wisi obraz przestawiający Koronację Najświętszej Marii Panny oraz Biczowanie Chrystusa.
W 1743 roku proboszcz mieszkał w drewnianej chacie krytej dachówką, do której budowy wykorzystano też glinę ( budynek sza-chulcowy?).
W 1745 roku ks. Szczmielewski wybudował nową plebanię, w której był ,,piec biały, modro malowany" oraz szafy drewniane, ławy przy kominkach znajdujących się w każdym pomieszczeniu. Jeden z pieców posiadał kafle zdobione postaciami ludzkimi i tłoczone nogi. Część ścian była bielona, część zaś obita barwnymi tkaninami o kwiecistych wzorach.
Dom w tym kształcie jeszcze istniał pod koniec XVII wieku.
Plebanię otaczał drewniany parkan z wrotami i furtą od strony Drwęcy. Na podwórzu stały chlewiki a ,, przy Baszcie sieczkarnia w szachulec", dwie stajnie i szopa na nawóz. Na Błoniu w 1746 roku proboszcz wybudował własną stodołę.
18:35, walerina , Golub
Link Komentarze (4) »
czwartek, 21 czerwca 2007

Zdjęcie upamiętniające zawieszenie dzwonu w golubskim kościele w 1924 r.
19:00, walerina , Golub
Link Komentarze (1) »
piątek, 15 czerwca 2007
 

Na terenie dzisiejszej parafii stoi kościół, który był niegdyś świątynią protestancką. Dzieje protestantów w Golubiu rozpoczęły się wraz z rozbiorami Rzeczypospolitej, kiedy to napływać zaczęli do miasta niemieccy koloniści- najczęściej luteranie.
Zorganizowana społeczność ewangelicka pojawiła się na kartach historii w 1780 roku.
W latach 1782-1784 wybudowano przy bramie Brodnickiej szachulcowy kościół z takąż wieżą krytą dachem namiotowym. Poświęcono go uroczyście 18stycznia 1784 roku.
W 1785 roku rozpoczęto udzielać ewangelikom także chrztów i odprawiać uroczystości pogrzebowe.
W 1785 roku pastor obsługiwał 49 rodzin ewangelickich zamieszkujących miast.
W 1823 roku wybudowano osobny dom mieszkalny dla pastora w miejscu dawnych koszar.

Sama świątynia miała za zadanie zaspokoić przede wszystkim potrzeby duchowe osiedlających się w mieście i okolicy kolonistów niemieckich, którzy w latach 1774-1786 napłynęli do miasta w liczbie 75 rodzin.

Podczas pobytu wojsk francuskich w grudniu 1806 roku kościół miał być przeznaczony na magazyn, ale po prośbach pastora odstąpiono od tego zamiaru.

Budowla o konstrukcji szachulcowej nie należała do trwałych, w związku z tym starano się o budowę nowej, ceglanej świątyni.


Nowy neogotycki kościół ewangelicki powstał 1909 roku a pozycję ewangelicyzmu w mieście miała podkreślić licząca 30 metrów wieża. Prócz niezbędnego wyposażenia liturgicznego ambony, chrzcielnicy, ołtarza i ławek firma Sauera z Frankfurtu nad Odrą wniosła nowy instrument organowy. Wnętrze kościoła nakryto sklepieniem beczkowym, które zdobiła dekoracja florystyczna.

 
Po pożarze w 80-tych latach i dewastacji dokonano przebudowy wnętrza, podzielono wnętrza stropem, dolną kondygnację przeznaczono na salę sportową. Obecnie mieści się tu szkoła.
 
Wzorowane na książce Piotra Birecki,, Z dziejów kościoła św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Golubiu"
 
 
 
Starówka golubska dawniej i dziś. 
 
 
poniedziałek, 11 czerwca 2007
,,Pamięci rodaków Dobrzynia nad Drwęcą, Golubia i okoli. Poległym, zamordowanym i prześladowanym przez totalitarystów hitlerowskich i stalinowskich w latach 1939-1956"

Głaz znajdujący się na placu Tysiąclecia został wzniesiony w latach 1970-73. Inicjatorem była ówczesna Powiatowa Rada Narodowa w Golubiu-Dobrzyniu. Głaz ten waży ponad 30 ton i stoi na miejscu poprzedniego mniejszego głazu z napisem z metalowych liter ,,Ofiarom faszyzmu 1939-1945". W niszy na stopniu dzisiejszego pomnika, pod granitową płytką umieszczoną ziemię z miejsc uświęconych krwią Polaków z rejonu Golubia-Dobrzynia. Uroczystość odsłonięcia i poświęcenia pomnika odbyła się 9 września 1995 roku. Odsłonięcia tablicy dokonali świadkowie i uczestnicy tamtych wydarzeń a poświęcenia dokonał były więzień Dachu, ks. senior prałat Zenon Kawecki, poprzedni proboszcz w Dobrzyniu. Pan Mirosław Gassen-Piekarski, który był głównym inicjatorem tej historycznej uroczystości, odczytał apel poległych, a Kampania Honorowa Wojska Polskiego oddała salwę honorową. Dobrzynianin, Żyd Dobroszklanka, który przybył na tę uroczystość z Australii, wygłosił okolicznościowe przemówienie.

Na ceglanej stali pomnika umieszczona jest tablica granitowa z napisem w języku polskim i hebrajskim:

,,Pamięci Żydów, mieszkańców Dobrzynia i Golubia zamordowanych przez hitlerowców w latach II wojny Światowej''

Poniżej napis ze starotestamentowej Księgi Trenów:

,, Wszyscy, co drogą zdążacie, przyjrzyjcie się, patrzcie".

Pomnik znajdujący się przy ul. Piłsudskiego, upamiętniający tragedię Żydów Dobrzynia i Golubia został wzniesiony z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Ziemi Golubsko-Dobrzyńskiej, szczególnie przez Mirosława Gassena-Piekarskiego. Pomnik upamiętnia pamięć trzech tysięcy zamordowanych Żydów z naszego miasta przez okupantów. Uroczystość odbyła się 27 kwietnia 1993 roku, w pięćdziesięciolecie powstania w Gettcie Warszawskim. Obok pomnika usytuowano symboliczny kopczyk kamieni z fundamentów nie istniejącej już synagogi w Dobrzyniu. W uroczystości odsłonięcia pomnika uczestniczyli przedstawiciele władz centralnych, wojewódzkich i lokalnych. Obecny był delegat naczelnego rabina w Polsce, jak również biskup katolicki diecezji toruńskiej i miejscowi księża. Powstaniem tego pomnika byli jeszcze żyjący Żydzi dobrzyńscy, rozsiani po po świecie. Oni m.in. sfinansowali budowę pomnika. Kilku z nich uczestniczyło w tej uroczystości, a wśród nich była jedyna żyjąca w Polsce Żydówka z Dobrzynia, mieszkająca w Warszawie pani Eugenia Strumień. Ona dokonała odsłonięcia pomnika w towarzystwie Mirosława Gassena-Piekarskiego i Romana Kruszyńskiego.

poniedziałek, 04 czerwca 2007

 

Kościół w Dobrzyniu nad Drwęcą prawie przez wiek nalarzała do parafii Dulsk.

Kościół parafialny św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dobrzyniu powstał w latach 1823-1827 dzięki materialnej pomocy właściciela Sokołowskiego majątku Antoniego Wybranieckiego- kapitana wojska polskiego, ówczesnego właściciela Dobrzynia i Sokołowa (1781-1834). Kościół pobudowano według projektu Stanisława Hebanowskiego.

Kościół w 1828 roku poświęcił ks. Walenty Zawadzki- dziekan lipnowski.

Kościół prawie przez cały wiek był kościołem filialnym parafii Dulsk, oddalonej o 6 kilometrów.

 

Z początku kościół leżał poza osadą, dopiero po uregulowaniu ulic i placów po spaleniu 90 domów w 1857 roku wytoczono przed mim wielki rynek (dzisiaj Plac Tysiąclecia).

Samodzielną parafię erygowano dopiero w 1909 roku dzięki arcybiskupowi Antoniemu Julianowi Nowomiejskiemu- biskupowi płockiemu.

Pierwszym proboszczem został dotychczasowy rektor ks. kan. Czesław Rogacki (zm. 1932 r.). Funkcje kapłańskie w początkowym okresie pełnili tu także jako kapelani, utrzymywani przez zacniejszych mieszkańców miasta, karmelici z pobliskich Obór.

W trudnej sytuacji politycznej Królestwa Polskiego po powstaniu listopadowym i śmierci fundatora, świątynią opiekował się Karol Kruszewski- podpułkownik wojsk polskich, dowódca korpusu ekstradycyjnego. Z jego inicjatywy otoczono kościół niskim murem z kamieni polnych. On też w 1863 roku przyczynił się do wzniesienia zabudowań plebańskich oraz domu dla służby kościelnej.

 

Jeszcze w poł. XIX. w. kościół stał na skraju lasu, a istniejący przy nim cmentarz ogrodzony był płotem z desek.

Zgodnie z istniejącymi opisami w owym okresie budynek świątyni przestawiał się nader skromnie. Początkowo budowla nie posiadała wieży. Dach kościoła poktyty był gontem a drewniana podłoga drewniana. Wnętrze z wyjątkiem pokrytego polichromią prezbiterium było wybielone.

Wieżę dobudowano w 60-latach XIX w. przez proboszcza dulskiego ks. Jana Spirę. Wieża miała płaski dach z krzyżem. 25 sierpnia 1885 roku zakończono ją dachem naśladującym zwieńczenie wieży kościoła w Golubiu.

Pierwsze dzwony zawieszono na dzwonnicy w roku 1903, dwa duże i jedną sygnaturkę. Większy dzwon został uszkodzony przez Niemców w trakcie rabunku, podczas pierwszej wojny światowej, przez co został uznany za nieprzydatny i pozostał na miejscu. Przetopiono go wraz z mniejszym w 1936 roku na dwa nowe w miejscowości Biała na Śląsku. Większemu nadano imię Chrystusa Króla, mniejszy ochrzczono imieniem Maryi Królowej Korony Polskiej. Dwa duże dzwony zabrali Niemcy w czasie okupacji. Potwierdza to fakt zakupu przez ks. Henryka Błażejewskiego dwóch nowych dzwonów (200 i 300 kg.) w płockiej firmie odlewniczej Franciszka Bręgosza. Mniejszy nosi imię św. Henryka, a większemu nadano imię patronki kościoła- św. Katarzyny.

 

W 1909 roku erygowano kościół samodzielną parafią od tego momentu proboszczami byli:

  • ks. kan. Czesław Rogacki 1909-1932
  • ks. kan. Ignacy Charszewski 1932-1939
  • lata 1939-1945 - kościół zamknięty
  • ks. Roman Słupecki 1945-1946
  • ks. Ludwik Ostaszewski 1946-1948
  • ks. Henryk Błażejewski 1948-1965
  • ks. kan. Tadeusz Kukla 1965-1973
  • ks. prał. Zenon Kawiecki 1973-1990
  • ks. prał. Janusz Śniegocki od 1990

Na podstawie książki Piotra Tuliszewskiego ,, Kościół klasycystyczny pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Golubiu-Dobrzyniu" (2000)

O autorze
trwa inicjalizacja, prosze czekac,
trwa inicjalizacja, prosze czekac...